De achternaam van je e-mail is een leugen die spammers allang hebben doorgenomen

Een spammer die een lijst met gelekte e-mailadressen koopt, voert één nette regel code uit voordat hij iets verstuurt: alles van de + tot de @ verwijderen. Je zorgvuldig gelabelde jane+target@gmail.com wordt gewoon jane@gmail.com in een oogwenk, en je slimme tag is weg.

Dat is het vuile geheim van plus-adressen, de truc waarbij je +wat dan ook aan je Gmail-adres toevoegt. Google zelf documenteert dat mail naar you+coupons@gmail.com in de inbox van you@gmail.com aankomt. Het is echt, het werkt, en het is echt nuttig voor één klus: filteren. Je kunt alles wat met +newsletters is gelabeld naar een map routeren die je op zondagen checkt. Prima.

Wat het niet doet, is je verbergen. De + is een openbare, gedocumenteerde afspraak. Elke spammer, elke datamakelaarsagent, elke slordig verkopende marketingverkoper die je adres in een datalek heeft gekocht, kan het met een reguliere expressie terugbrengen naar je gewone inbox — een regex die je op een servietje zou kunnen schrijven. Mensen behandelen plus-tags als een vermomming. Het zijn naamkaartjes.

Dus wanneer iemand je plus-adressen aanpraat als een privacymaatregel, hebben ze half gelijk en misleiden ze je op gevaarlijke wijze. Als forensisch hulpmiddel? Het is redelijk — totdat het datalek gebeurt. Als verdediging? Het is een gaas deur.

De echte upgrade is een alias-service die voor elk inschrijving een echt ander adres geeft en mail naar je echte inbox stuurt zonder het ooit prijs te geven. Apple's Hide My Email genereert willekeurige something@icloud.com-adressen en laat je elk ervan uit kunnen schakelen wanneer je maar wilt. Mozilla's Firefox Relay doet hetzelfde, gratis voor tot vijf maskers, meer in de betaalde versie. Het gemaskeerde adres heeft geen verband met je echte adres. Er is geen + om weg te halen, geen basisnaam om terug te vinden. Een spammer die die lijst koopt, koopt een dood spoor.

Dit is het onderdeel dat dit van handige feature naar kracht transformeert. Geef Acme Tools een unieke alias. Geef je tandarts nog een. Geef die twijfelachtige wedstrijd een derde. De dag dat spam één ervan overspoelt, heb je geen mysterie — je hebt een bekentenis. Het adres dat alleen dat ene bedrijf ooit heeft gehad, zit nu in de handen van een spammer, wat betekent dat het bedrijf het heeft gelekt, verkocht of is gehackt. Je gist niet wie je te pakken heeft genomen. Je leest het van de envelop. Daarna schakel je die ene alias uit en je inbox wordt stil, terwijl alle andere relaties gewoon doorgaan.

Dat is de kill switch die plus-adressen je nooit kunnen geven. Zet jane+acme uit en een spammer mailt gewoon jane rechtstreeks aan, omdat ze de tag maanden geleden al hebben weggehaald. Zet een Relay-masker uit en de mail stuitert in het niemandsland.

Het voordeel van aliases is friction. Je hebt de service paraat bij inschrijving nodig, replies gaan door een forwarder, en de occasionele verkoper weigert een @icloud.com of relay-domein bij afrekenen. Plus-adressen zijn zero-setup en werken overal waar een + is toegestaan (en vervelend genoeg, sommige formulieren weigeren nog steeds de +, behandelen een geldig RFC 5233-adres als een typfout).

Mijn uitspraak: gebruik plus-tags voor het sorteren van je eigen mail, waar de tag een feature is en niemand probeert het te omzeilen. Gebruik echte aliases overal waar je je adres aan een vreemde geeft. De eerste organiseert je leven. De tweede vertelt je precies wie het heeft verkocht — en laat je ze versnijden zonder iets te veranderen aan hoe je je morgen aanmeldt.