پیکسلی ۱×۱ که می‌داند شما این را در ساعت ۷:۱۴ صبح باز کردید

یک خبرنامه را صبح سه‌شنبه باز کنید و قبل از اینکه جملهٔ اول را بخوانید، فرستنده‌ای در سه ایالت فاصلی ممکن است قبلاً بداند که شما آن را باز کردید — در چه ساعتی، بر روی چه دستگاهی، در چه شهری، و اینکه این بار چهارمی است که این هفته این ایمیل را باز می‌کنید.

مجرم، یک تصویر شفاف است، غالباً یک پیکسل در یک پیکسل، که به‌طور نامرئی در پیام دوخته‌شده‌است. وقتی برنامهٔ پستی شما آن تصویر را از سرور فرستنده‌ای بارگذاری می‌کند، خود درخواست نشانه‌ای است. این درخواست حاوی آدرس IP شما، یک مهرزمانی، و یک شناسهٔ یکتا است که در آدرس URL تصویر جاسازی‌شده و آن را به آدرس ایمیل خاص شما مرتبط می‌کند. بدون کلیک. بدون صفحهٔ رضایت. تنها با نگاه کردن.

تا چه حد معمول است؟ این سؤالی است که می‌توانید در صندوق پستی خود بجای تکیه بر یک عدد پاسخ دهید. یک خبرنامه را در یک برنامهٔ پستی دسکتاپ باز کنید، منبع پیام را نمایش دهید، و به‌دنبال سه امضای کلاسیک باشید: یک تصویر یک پیکسل عریض و یک پیکسل بلند، یک درخواست به میزبانی که متعلق به نه فرستنده و نه دامنهٔ خود آن است، و پیوندهایی که در یک دستگیری تغییرمسیر بسته‌شده‌اند و کلیک را قبل از ارسال شما ثبت می‌کنند. گزارش‌دهی نرخ باز، یک ویژگی استاندارد برنامه‌هایی است که پستی تجاری را ارسال می‌کنند، بنابراین امضاها معمولاً در آن هستند، و یک پیام به راحتی می‌تواند دو مجموعه از آنها داشته باشد — خود فرستنده و برنامهٔ آن.

این چیز عجیب و غریب نیست. این لوله‌کشی صندوق پستی مدرن است. Litmus، که ابزاری برای بازاریابان ایمیل می‌سازد، ردیابی باز را به‌طور ساده توصیف می‌کند: یک تصویر کوچک نامرئی جاسازی می‌شود، و وقتی بارگذاری می‌شود، باز بودن ثبت می‌گردد (Litmus). بازاریابان برای «نرخ باز» زندگی می‌کنند و می‌میرند. پیکسل این است که چگونه آن را محاسبه می‌کنند. موسسهٔ حدود الکترونیکی بیشتر صریح بوده، این چیزها را «پیکسل‌های جاسوسی» نام‌گذاری کردند و اشاره کردند که همان مکانیزمی که بازاریابان برای آمار درگیری استفاده می‌کنند می‌تواند برای پی‌بردن به محل تقریبی شما و عادات خوندن استفاده شود (EFF).

این بخش باید بیشتر شما را آزار دهد تا بترساند: نظارت به‌طور وحشیانه‌ای ناپایدار است. این کاملاً به‌ این‌که برنامهٔ پستی شما تمایل داشته باشد تا به‌طور خودکار تصاویر راه‌دور را واکشی کند، بستگی دارد. این را قطع کنید و پیکسل هرگز بارگذاری نمی‌شود، سرور هرگز ping نمی‌گیرد، و باز هرگز ثبت نمی‌گردد.

Apple این را فهمید و آن را برای صدها میلیون نفر به‌عنوان پیش‌فرض قرار داد. Mail Privacy Protection، معرفی‌شده با iOS ۱۵، بارگذاری تصویر راه‌دور را از طریق سرورهای اپل به‌عنوان مسیریابی می‌کند و همه چیز را از قبل واکشی می‌کند، که هم IP شما را پنهان می‌کند و هم پیوند بین «تصویر بارگذاری‌شده» و «انسان این را خواند» را می‌شکند. مستندات خود Apple آن را به‌عنوان جلوگیری از اینکه فرستندگان بدانند آیا شما پیام را باز کردید یا آدرس IP شما چیست، توصیف می‌کند (Apple). این همان دلیلی است که بازاریابان در سال ۲۰۲۲ شکایت می‌کردند که نرخ باز بی‌معنی شده‌است. خوب است. آنها همیشه کمی جعلی بودند.

اگر در Apple Mail نیستید، راه‌حل ایدهٔ یکسانی است، که با دست انجام می‌شود. در تنظیمات وب Gmail، به «پرسیدن قبل از نمایش تصاویر خارجی» تغییر دهید. در Outlook، دانلودهای خودکار را مسدود کنید. در Proton Mail و اکثر برنامه‌های محدب حریم‌خصوصی، به‌طور پیش‌فرض فعال است. شما یک کم پالایش بصری را معامله خواهید کرد — برخی ایمیل‌ها تا زمانی که فشار دهید تصاویر را بارگذاری کنید خالی به نظر می‌رسند — برای رضایت آرام خواندن بدون ثبت یک گزارش.

پیکسل در حال رفتن نیست. ارزان است، نامرئی است، و تا حدی نرمال‌شده‌است که تقریباً هیچ‌کس نمی‌داند که وجود دارد. اما این همچنین نادر به‌نسبت از نظارت صندوق پستی است که می‌توانید در حدود پانزده ثانیه خاموش کنید، بدون اشتراک، بدون افزونه، بدون اعتماد به من. تصاویر را زمانی بارگذاری کنید که شما تصمیم بگیرید یک ایمیل شایستهٔ آن است. بقیهٔ آنها را کنجکاو کنید که آیا کسی در خانه است یا نه.

اصلاح، ۲۱ اکتبر ۲۰۲۶. نسخهٔ قبلی این مقاله از طریق ۵۰ خبرنامه رفتن و یک عدد میانی پیکسل‌های ردیابی در هر خبرنامه دادن توصیف کرد. این نقل‌قول چیزی نبود که یک خواننده بتواند آن را تکرار کند یا تأیید کند، و این مقاله هیچ تاثیرگذار را برای ایستادگی آن ندارد، بنابراین با بررسی‌ای که هر کس می‌تواند بر روی پستی خود اجرا کند، جایگزین شده‌است. توصیف منبع‌شدهٔ چگونگی کار ردیابی باز، از Litmus و EFF، بدون تغییر باقی مانده‌است.