Η Κλειδαριά Για Την Οποία Όλοι Καυχιούνται Κρέμεται Σε Μια Ανοικτή Πόρτα

Περίπου εννέα στις δέκα τομείς που δημοσιεύουν ένα αρχείο DMARC έχουν αυτό ρυθμισμένο σε p=none — η λειτουργία που λέει στον κόσμο ακριβώς ποιος σας κάνει απομίμηση και μετά τους αφήνει να περάσουν ελεύθερα. Η ανάλυση της Red Sift για την τελευταία δεκαετία τοποθετεί την πραγματική εφαρμογή DMARC σε μονοψήφια χρόνια, και ακόμα και οι αισιόδοξοι αριθμοί των πωλητών τοποθετούν το συντριπτικό πλειοψηφία των αρχείων στο none.

Εδώ είναι το αστείο που κρύβεται σε αυτή τη λέξη. Το DMARC — δεν γράφεται αναφορικά στο RFC 7489 — είναι το πράγμα που αποφασίζει τι πρέπει να κάνει ένας διακομιστής posta λήψης όταν ένα μήνυμα που ισχυρίζεται ότι προέρχεται από τον τομέα σας αποτυγχάνει στους υποκείμενους ελέγχους. Αυτοί οι έλεγχοι είναι SPF (επιτρέπεται σε αυτόν τον διακομιστή να στέλνει για εσάς;) και DKIM (είναι αυτό το μήνυμα κρυπτογραφικά υπογεγραμμένο από εσάς;). Το DMARC κάθεται από πάνω και εκδίδει ένα κατάστημα. p=none είναι το κατάστημα που δεν είναι ένα. Λέει: παρατηρήστε την απάτη, καταγράψτε την απάτη, στείλτε μου μια αναφορά για την απάτη — και παραδώστε το ούτως ή άλλως.

Ένας ανιχνευτής καπνού με την μπαταρία αφαιρούμενη εξακολουθεί να κρέμεται στο ταβάνι. Φαίνεται ως προστασία. Φωτογραφίζει ως προστασία. Απλώς δεν ηχεί όταν η κουζίνα καίγεται.

Οι δύο ρυθμίσεις που πραγματικά κάνουν κάτι είναι p=quarantine, που σπρώχνει το αποτυχημένο ταχυδρομείο στα ανεπιθύμητα, και p=reject, που λέει στον δέκτη να το αποστρέψει πριν να προσγειωθεί. Αυτό είναι όλο το παιχνίδι. Ένας απατεώνας που παραποιεί το billing@yourbank.example συναντά ένα τείχος μόνο αν η τράπεζα δημοσίευσε reject. Αν η τράπεζα δημοσίευσε none — και τα περισσότερα έκαναν — η παραποίηση πλέει στα εισερχόμενα φαινόμενη ακριβώς όπως το πραγματικό, συμπληρωμένη με το πραγματικό λογότυπο που αφαιρέθηκε κατευθείαν από το πραγματικό ιστότοπο.

Γιατί σταματάει όλος κόσμος στο none; Επειδή το none είναι το ασφαλές πρώτο βήμα, και τα ασφαλή πρώτα βήματα έχουν τρόπο να γίνονται η μόνιμη διεύθυνση. Υποτίθεται ότι ξεκινάτε εκεί, διαβάζετε τις αναφορές, βρίσκετε κάθε νόμιμη υπηρεσία που στέλνει εκ μέρους σας — ο πωλητής μισθοδοσίας, η πλατφόρμα μάρκετινγκ, το εργαλείο εισιτηρίασης που κανείς δεν τεκμηρίωσε — τα υπογράφουν όλα σωστά, και μετά σφίξτε στο reject. Αυτή η τελευταία κίνηση είναι η τρομακτική. Αλλάξτε σε reject με ένα πλανόδιο ανεπιβεβαίωτο αποστολέα ακόμα στη φύση και απλώνετε τα δικά σας τιμολόγια. Έτσι οι ομάδες δημοσιεύουν την εγγραφή, λένε στον ελεγκτή ότι αποτελείται, και δεν επιστρέφουν ποτέ για να τελειώσουν. Τα μηνύματα αναφοράς σωρεύονται αδιάβαστα. Η μπαταρία παραμένει έξω.

Το θύμα είστε εσείς, το άτομο που διαβάζει το μήνυμα. Όταν μια μάρκα που εμπιστεύεστε αφήνει το DMARC σε none, το "προήλθε από τον πραγματικό τομέα τους" σταματά να σημαίνει κάτι, επειδή μια παραποίηση ενός εγκληματία περνά τον ίδιο τεστ βολής. Αυτό είναι ακριβώς το κενό που παρακολουθούμε στο άλλο άκρο στο xmail: ένα μήνυμα μπορεί να αποτύχει την εξουσιοδότηση κρύα και να φτάσει ακόμα ντυμένο ως η εταιρεία κοινής ωφέλειας σας, επειδή η εταιρεία κοινής ωφέλειας δεν είπε ποτέ στο διαδίκτυο να απορρίψει τις παραποιήσεις.

Λοιπόν, ορίστε ένα τεστ που μπορείτε να εκτελέσετε σε περίπου δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Πάρτε οποιαδήποτε μάρκα που σας τρόμαξε με ένα μήνυμα "ύποπτη δραστηριότητα" — ανοίξτε μια δημόσια αναζήτηση DMARC και επικολλήστε τον τομέα τους. Αν η πολιτική διαβάζει p=none, αυτή η εταιρεία ζητά από τους δέκτες να παρατηρήσουν την απομίμηση και να μην κάνουν τίποτα γι' αυτό. Εκατομμύρια τομείς κάνουν αυτό το αίτημα ησυχία κάθε ημέρα.

Η διόρθωση δεν είναι περισσότερη τεχνολογία. Είναι το θάρρος να αλλάξει μια λέξη από none σε reject. Ο συναγερμός ήδη βλέπει τον καπνό. Κάποιος απλώς πρέπει να βάλει τη μπαταρία πίσω.